tag:blogger.com,1999:blog-34838162011-04-22T02:21:05.647+04:30درباره‌ي شعر Ùˆ فلسفه Ùˆ چيزهاي ديگراحمد كريميnoreply@blogger.comBlogger2021100tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1154462105338906572006-08-01T23:22:00.000+03:302006-08-01T23:25:05.353+03:30

سه‌شنبه 10/5/85: اين روزها با اين‌همه خبرهاي بد و كشتار چه حرفي مي‌شود گفت؟ آدم بايد خيلي بي‌غيرت باشد كه باز هم ساكت بماند. در اين دهكده چه‌كار مي‌شود كرد؟اسفند‌ماه هشتادوچهار شبانه 16: بخت►گفتم: ”بي من چگونه‌اي، ليلايِ من؟“هيچ نگفت!* * *افسوس،

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1154189057618377112006-07-29T19:29:00.000+03:302006-07-29T19:34:17.626+03:30

◄شبانه 17: فراغت مرداد‌ماه هشتادوپنجوقتی نتيجه‏ی رفتن رسيدن به ناکجاست، خوشا نشستن و خفتن، مردن. شايد!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1120744339962447092005-07-07T18:15:00.000+04:302005-07-07T18:22:19.963+04:30

سلام دوستانبعد از دوسال این خانه شاید نیاز به یک گردگیری داشته باشد! دوباره بنویسم یا نه؟ نظر شما چیست؟ ناگفته های این دوسال خیلی زیاد است اما آیا گوش شنوایی هست؟ شاید بشود دوباره شروع کرد. روزی دیگر، آفتابی دوباره و من احمدی تازه ... شاید ... شاید ... نظر شما چیست؟

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1101302629059010632004-11-24T16:43:00.000+03:302004-11-24T17:10:44.970+03:30

فيلم دوئل را ديدم. چيزي تصور كنيد در حد يك وسترن! گفتم خيلي هم ربطي به جنگ نداشت. گفت نسل امروز شايد اينگونه جنگ در خاطرشان بماند. پرسيدم پس آنهايي كه در آسايشگاه نزديك خانه مان سالهاست دارند زجر ميبرند چه ميشوند؟ يادم آمد كه دخترم تا همين پارسال نميدانست من جبهه بوده ام و همين بعذ از فيلم فهميد فرق بسيجي با سرباز چيست؟ دلم براي غريبي خودم و آنها سوخت

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1101054718543692152004-11-21T19:57:00.000+03:302004-11-21T20:01:58.543+03:30

كتاب هبوط را تمام نكرده ام. حوصله ندارم و نه حتي حالي براي فهميدن. خدايا كمكم كن. در اين روزها كه نمي گذرند.... از آنكس كه بايد هم خبري نيست. تو جاي من بودي قباي ژنده ات را كجاي اين شب تيره مي اويختي

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1100448910156434362004-11-14T19:35:00.000+03:302004-11-14T19:45:10.156+03:30

در این دنیا آدمهایی هستند که انگار مال اینجا نیستند از جنس این دنیا نیستند و چقدر دلخراش است بودن و نفس کشیدن برای این آدمها. فکر میکردم زندگی کردن برای زنده بودن کار احمقانه و توهین آمیزی هست. باید در این فرصت کاری کرد که ارزش آمدن و بودن و رفتن را داشته باشد ... فکر میکردم که من هم در همین جایی که هستم مانده ام. فکر میکردم که یکسره دارم خودم را تکرار میکنم... دارم کلافه میشوم ... کلافه ....

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1099994678120779502004-11-09T13:30:00.000+03:302004-11-09T13:34:38.120+03:30

هنوز زنده ام و دارم کتاب هبوط دکتر شریعتی رو میخونم و به خودم زخم میزنم. دارم خودمو می خورم. کی تموم بشم معلوم نیس. تا هستم دوستتان دارم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1097682124677139332004-10-13T19:06:00.000+03:302004-10-13T19:12:04.676+03:30

سلام دوستان مدتها بود فکر میکردم این زندگانی مجازی تعطیل شده و من دیگه نمیتونم در این خونه زندگی کنم اما امشب بالاخره تونستم دوباره بیام البته همچنان از کافی نت . در نتیجه فعلا فقط از زنده بودنم دوستان رو مطلع می کنم (و دشمنان رو نا امید!!) تا بعد ببینیم چه میشود . ضمنا اگر هیچکس به من سر نزند چند نفری را سراغ دارم که حتما می دانم جویای من هستند مثل ....! پاینده باشید

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1088609904746221242004-06-30T20:06:00.000+04:302004-06-30T20:08:24.746+04:30

بالاخره تولد مام يه بار ديگه مبارك! اره قربونت همه تونو دوس دارم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1081954678019363092004-04-14T19:27:00.000+04:302004-04-14T19:30:49.296+04:30

میشود به افق دوردست خیره ماند و سالها فقط نگریست. میشود خندید و گذاشت و گذشت. میشود دق داد و دق کرد و مرد. میشود دل سپرد و دل داد و شکفت. میشود ستیزه کرد و جنگید و نفهمید که چرا؟ میشود نیمه ی خالی را دید و از تشنگی جان داد و مرد. میشود خود را به خریت زد و فقط نیمه ی پر را دید و عطش دیگران را نفهمید. میشود به اندازه ی تولیدات یک کارخانه ی نساجی رویا بافت و برهنگی خود را ندید. میشود یک دوستی ساده

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1078843195612311442004-03-09T18:09:00.000+03:302004-03-09T18:12:10.293+03:30

سه‌شنبه 19/12/82: گفته بودم كه راجع به كتابِ اخيرِ "ابراهيم نبوي" كه علي‌رغمِ تعجّبِ خيلي‌ها توسطِ "انتشاراتِ عطايي" در ايران منتشر شده‌است حرف خواهيم زد . اين نامه‌اي‌ست كه به همين نيّت براي نويسنده ي آن مؤسسه‌ي فرهنگي نوشته‌ام. به دوستان هم پيشنهاد مي‌كنم قبلاً اين كتاب را مطالعه كرده باشند. جناب آقاي ابراهيم نبوي انتشارات محترم عطايي كتابِ هولناكِ شما - مجنونِ ليلي‌ـ را در كوتاه‌ترين زماني كه

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1078761987153627822004-03-08T19:36:00.000+03:302004-03-08T19:38:41.343+03:30

سال خوبی برای همه دوستان آرزو میکنم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1078328994095480902004-03-03T19:19:00.000+03:302004-03-03T19:22:47.043+03:30

يك كتاب يك كتاب جالب از ابراهيم تبوي: مجنونِ ليلي. حتما بخوانيد. به زودي دراين مورد خواهم نوشت. يك نظر: فكر ميكنم عراق روي اسايش نخواهد ديد براي اينكه نه امريكا نفعي در ارامش عراق ميبرد نه اسراييل نه صدام و حزب بعث نه بن لادن و القاعده و نه ايران توضيح موضوع باشى براي بعد ...

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1077035783704834042004-02-17T20:06:00.000+03:302004-02-17T20:08:17.530+03:30

گر آمدنم به خود بدی نامدمی ورنیز شدن به من بدی کی شدمی به زان نبدی که اندرین دیر خراب نه آمدمی نه بدمی نه شدمی - قلندر ایام: خیام- ***** بر هم بافتن هیچ و به سر آوردن پوچ اینست زندگی هیچیدن هیچ باقی هرچه هست آرایه هایی ست که بر پوچی خود می آویزیم و رنگی ست که بر بی رنگی خویش می زنیم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1076776425652361152004-02-14T20:03:00.000+03:302004-02-14T20:05:36.513+03:30

دوستان عزیز با عرض معذرت آدرس ایمیل من تغییر کرده است. لطفا با نشانی جدید با من مکاتبه کنید: karimi_ahmad@yahoo.com از همه شما متشکرم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1076628849685751422004-02-13T03:00:00.000+03:302004-02-13T03:07:11.420+03:30

سلام دوستان! درود بر همه شما. من هنوز هستم و اميدوارم حالا كه راه كربلا باز شد (!) مشكل من هم حل شود تا بتوانم مثل سابق دوباره بنويسم، راستي ”در آستان بلوغ“ را خوانديد؟ منتظر جلد دوم (شايد با نام دوستت دارم!) باشيد. به اميد ديدار....

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1066478646627883572003-10-18T15:34:00.000+03:302003-10-18T23:04:20.420+03:30

جمعه 25/7/82: ”... هول نشيد ننه، به همتون مي‌رسه!“ اين را پيرزني گفت كه از هزارويك دردِ روزگار (و مهم‌تر از همه بي‌شوهري!) خودش را از بالاترين طبقه‌ي ساختمان به خيابان پَرت كرد و از قضايِ روزگار روي يك بار خيار افتاد كه از آن‌جا مي‌گذشت. قضيّه‌ي بويِ كباب و خر داغ كردن را هم كه يادتان هست؟ ربطِ اين بي‌ربط‌ها به ما چيست؟ عرض مي‌شود كه هشتاد صفحه از افاضات استاد كريمي به همّتِ ”انتشارات مهدي“ (7 و

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1064146120360537532003-09-21T16:28:00.000+04:302003-09-21T16:38:40.426+04:30

سلام، سلام، سلام بر خلاف فرمايشات آقاي كريمي ،اينجانب اصلأ قصد تجاوز و كودتا در خونه بي در و پيكر ايشان را نداشته و ندارم بلكه فقط قصد سر و سامان دادن به آن را دارم. نا گفته نماند كه اصلا اعتقادي به توپ و تفنگ ندارم و از سلاحهاي هسته اي و شيميايي جهت خاكرو بي استفاده نميكنم. من راهي بس ساده تر و دلپذير تر ‹‹ يعني سر بريدن با پنبه ››را ترجيح ميدهم.بخصوص اگر سر والا مقام كريمي باشد. ‘خب دوستان

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1064141299189619032003-09-21T15:18:00.000+04:302003-09-21T15:18:18.806+04:30

آدمها چقدر متفاوتند: بعضي ها تنوع وتازگي را دوست دارند«به هر قيمتي كه باشد». بعضي زود از هر چيزي خسته ميشوندوبعضي خستگي ناپذير. بعضي سكون وثبات ميخواهندو بعضي تحرك وجنبش. بعضي هيچ ندارندوبعضي قدر آنچه دارند را نـمي دانند. بعضي ها به آنچه دارند قانع اندوبعضي هميشه چشم ودلي گرسنه دارند. به قول نيما:« به گاو مانيم كه درست، ميلم نه بر آن گياه كه در پيشم ‘رست». بعضي گوشِ شنوا ندارندوبضي چشمِ بينا.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1062179623334173422003-08-29T22:23:00.000+04:302003-09-15T02:12:14.723+04:30

دوشنبه 24/6/82: اطلاعيه شماره 1 بدينوسيله باطلاع كليه خوانندگان اين وبلاگ ميرساند اين دكان و دستك طي يك مبارزه پرشور آزاد شده و مستاجر قبلي، موسوم به احمد كريمي فعلا متواري ميباشد. جهت تنوير افكار عمومي اعلام ميگردد آزاد كنندگان اين وبلاگ خود را نيروي اشغالگر نميدانند اما در هنگام ضرورت استفاده از قدرت را لازم ميدانند.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1061667445285208152003-08-24T00:07:00.000+04:302003-08-29T00:25:01.823+04:30

پنج‌شنبه 6/6/82: چقدر به‌هم نزديك‌يم و چقدر از هم‌ديگر دوريم! نزديك‌يم چون ستون‌هاي معبد (خليل جبران را كه يادت هست؟) نزديك‌يم وقتي مهر مي‌ورزيم، وقتي اين آيه‌ي مهر:”دوستت دارم“ را بر زبان مي‌آوريم ... ... خوانندگانِ عزيز توجّه فرماييد! خوانندگانِ عزيز توجّه فرماييد! طيِّ روزهاي گذشته توطعه‌ي عوامل و عناصري مشكوك، موسوم به ”راهب“ و دارودسته‌اش به ثمر نشست و اين وبلاگ تحتِ عنوانِ مجعولِ ”آزادسازي

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1060957286021675192003-08-15T18:51:00.000+04:302003-08-15T18:55:47.316+04:30

جمعه 24/5/82: مي‌روي و پشتِ سرت را هم نگاه نمي‌كني. مي‌روي و همه چيز را جا مي‌گذاري. مي‌روي و از تو ردّي باقي مي‌ماند كه گويايِ عبورِ ”كسي“‌ست. مي‌روي و انگار كه اصلاً نبوده‌اي، چه فرق دارد كه بوده‌اي يا نه؟ مي‌روي و تنها چيزي كه از تو و براي تو مي‌ماند سنگي‌ست كه روي سينه‌ات سنگيني مي‌كند، كه آن را هم مي‌گذارند تا خودشان برايت گريه كنند (اگر كسي باشد كه گريه‌اي كند، وگرنه آن‌هم به هيچ نمي‌ارزد!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1060936962538945182003-08-15T13:12:00.000+04:302003-08-15T13:43:11.206+04:30

در پاسخ به دوست‌مان نگار، نظرخواهي انجام شده (كه حالا برداشتندش!) از اين جهت براي من جالب بود كه نشان مي‌داد لااقل نيمي از اين امّت حزب‌الله اعم از خواهران و برادرانِ ايماني به‌هرحال يك جورهايي موافق اين قضيّه هستند! و به طرفين قضايا حق مي‌دهند!.و اين جالب بود در مورد نظرخواهي جديد هم من فكر مي‌كنم اين كنوانسيون با اسلام مغايرت‌هاي دارد چون به‌هرحال از نظر اسلام زن‌ها جنس درجه‌ي دو هستند! آنهايي

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1060797843873852572003-08-13T22:34:00.000+04:302003-08-13T22:38:49.283+04:30

ورود سركار خانم شادي صدر را به جمع دوستان وبلاگ‌نويس تبريك مي‌كويم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1060508449744181572003-08-10T14:10:00.000+04:302003-08-10T14:13:10.626+04:30

از دستِ اين جماعتِ خانوم‌باز! به نتيجه‌ي جالب نظرسنجي سايت زنان ايران توجه كنيد.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1060466559954603602003-08-10T02:32:00.000+04:302003-08-10T02:32:39.876+04:30

يك‌شنبه 19/5/82: مي‌خواست سرشو بكوبه به ديوار. مي‌گفت: تمام بدنم آتيش گرفته، سرم داره گيج مي‌ره، حالت تهوع دارم، انگار مي‌خوام تمامِ وجودم رو عُق بزنم. از كثافتِ خودم خسته شدم، كثافتي كه درون‌ِ خودم پنهان كرده‌ام، كثافتي كه حتي اگه همه انكارِش كنن خودم خوب مي‌دونم كه هست! پرسيدم: آخه چه مرگِته؟ كدوم كثافت؟ گفت: كارايِ بدي كه كرده‌ام، حتي اونهايي كه انجام ندادم امّا فكرشونو كردم! گفتم: سخت نگير

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1060258467493831272003-08-07T16:44:00.000+04:302003-08-07T16:44:27.533+04:30

پنج‌شنبه 16/5/82: حكايتِ ما و اين كودكِ حرام‌زاده! من اصولاً با اين حرام‌زاده‌كُشي مخالف‌ام! عرض مي‌كنم چرا، امّا قبل از آن بايد يادآور شد اين نورسيده حاصلِ وصلِ دامادِ عجولي‌ست كه براي رسيدن به استاندارد‌هايِ جهاني و مقبول واقع شدن در بازار هيچ فرصتي را نمي‌خواهد از دست بدهد و عروسِ كدبانويي كه آشِ يك وجب روغنِ فمنيستي‌اش را كمي زود بار گذاشته است. اگر دوستانِ سياسي و سوار بر مركبِ قدرت چنان

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1060011458118937822003-08-04T20:07:00.000+04:302003-08-04T20:07:38.170+04:30

دو‌شنبه 13/5/82: خانم صدر رِوالِ معتدل‌تري را در پيش گرفته‌اند. مطلع شدم كه صداي من به ايشان مي‌رسد، از اين بابت خوشحال‌ام. از دوستاني كه ستونِ ”نگاهِ زنان“ و مطالبِ اين وبلاگ را دنبال مي‌كنند خواهش مي‌كنم حتماً نظرات‌شان را بنويسند، امّا لطفاً از حيطه‌ي ادب و نزاكت خارج نشوند.چون بناي اين وبلاگ بر حفظِ حرمتِ همه است. در ضمن نتيجه‌اي هم كه من از موضوع گرفته‌ام اين‌ست كه نظرات ايشان لزوماً منعكس

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1059754178538256362003-08-01T20:39:00.000+04:302003-08-01T20:39:38.620+04:30

با عرض معذرت از دوستانِ خوش صدا! اگر حوصله‌ي دانلود داريد بشنويد و ”حالشو ببريد“!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1059633390327455622003-07-31T11:06:00.000+04:302003-07-31T11:06:30.356+04:30

به ديدنش مي‌ارزه! فكر مي كردم فقط خودمون، مي‌بينم كه همه بعله!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1059631353551098472003-07-31T10:32:00.000+04:302003-07-31T10:32:33.466+04:30

پنج‌شنبه 9/5/82: 1/ آدم‌ها اندازه‌هاي متفاوتي دارند، برابر نيستند، مثلِ هم نيستند. افقِ نگاهِ‌شان و عمقِ بيناييِ‌شان با هم فرق دارد. آمال، آرزوها و برنامه‌هاي مختلفي براي خود تدارك مي‌بينند و بر اساسِ توانايي‌هاي خود تلاش مي‌كنند. از گذرِ روزگار و در پسِ گذشتِ ايّام برخي پيروز و كام‌روا بيرون مي‌آيند و بعضي ناكام، نوعِ واكنش و عكس‌العمل آنها هم در برابرِ پيروزي يا شكست مثل و مانندِ هم نيست، شايد

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1058722447881043892003-07-20T22:04:00.000+04:302003-07-20T22:04:07.950+04:30

يك‌شنبه 29/4/82: بازارِ سياه‌نمايي و گفتنِ حرف‌هايِ آن‌چناني گرم است و در اين آشفته‌ بازار هر كس دنبال آن‌ست كه با هرچه آلوده‌تر كردن فضا و گِل‌آلود كردنِ آب برايِ خود ماهي‌هاي بزرگ‌تري صيد كند: 1/ آقايِ مصباح بعد از سال‌ها به ياد مردمي اُفتاده‌اند كه از وضعِ بدِ اقتصادي جانِ‌شان به لب رسيده و كشف كرده‌اند كه ”نظامِ ايران رباخوارترين نظامِ دنياست!“ و اين هفته تصحيح فرمودند كه منظورشان از نظام،

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1058370932128534092003-07-16T20:25:00.000+04:302003-07-16T20:25:32.143+04:30

...آهاي خلايق! بشنويد پارادكسِ زنان را از زبان مامانِ تمام جماعتِ نسوان در آخرين افاضاتِ سركار خانم شادي صدر

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1058048740831345952003-07-13T02:55:00.000+04:302003-07-13T02:55:40.810+04:30

يك‌شنبه 22/4/82: مدّت‌ها بود فكر مي‌كردم كه چرا دوستت دارم؟ امّا به هيچ پاسخي نرسيدم و بالاخره نتيجه گرفتم پاسخ اين سؤال مي‌توانست داشتنِ چيز يا صفتي باشد كه ممكن بود با از دست دادنِ آن دوستت نداشته‌باشم و حالا خوشحال‌ام كه تو را فقط به‌خاطرِ آن‌چه كه هستي دوستت دارم، نه به‌خاطرِ آن‌چه كه داري، يا به‌خاطرِ آن‌چه كه دوست داشتم‌باشي. همين برايِ من كافي‌ست. دوستت دارم!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1058025437403807152003-07-12T20:27:00.000+04:302003-07-12T20:27:17.420+04:30

شنبه 21/4/82: خدايا تو را شكر مي‌گذارم براي آن‌چه به من داده‌اي: برايِ بدني سالم؛ برايِ چيزهايي كه دوستشان دارم؛ برايِ دلي كه هميشه وسوسه‌اي از عشق را در خود دارد و سخاوتي كه آن‌ را به همه مي‌بخشم! برايِ دوستاني كه از صميمِ قلب دوستشان دارم و كساني كه دوستم دارند؛ برايِ مناعتِ طبعي كه هميشه هرآن‌چه مي‌خواهم را از تو بخواهم؛ برايِ داماني كه مرا پرورده است؛ برايِ آب و خاكي كه از آن‌ام و به آن

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1057766933695101992003-07-09T20:38:00.000+04:302003-07-09T20:38:53.736+04:30

چهارشنبه 18/4/82: 1/ ”لاله و لادن“ هم رفتند، عمرشان كفاف نداد جدايي را. شنيدم كه دوستاني گريسته‌بودند (كه خود نيز چيزي تا گريستن فاصله نداشتم). روزنامه‌ي ”ياسِ نو“ به‌طور شايسته‌اي روي موضوع كار كرده‌بود: يك آگهيِ تسليت با حدود يك صفحه‌ي كامل گزارش و مطالب ديگر. همه حتماً شنيده‌ايم كه آنها به خواستِ خود تن به اين ريسك دادند و اصرار داشتند كه حتماً جدا از هم به ايران بازگردند، امّا فكر مي‌كردم ما

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1057691323537022972003-07-08T23:38:00.000+04:302003-07-08T23:38:43.570+04:30

در اين روزها چه مي‌شود گفت؟ آدم با ديدن اين‌ها شرمنده مي‌شود و هر حرف ديگري در دهانش مي‌ماسد...

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1056826177087584162003-06-28T23:19:00.000+04:302003-06-28T23:49:55.280+04:30

شنبه 7/4/82: كم‌گوي شده‌ام، نه؟ اميد كه گزيده‌گوي نيز شده باشم! در اين ايّامِ گذشته حرف‌هاي زيادي مي‌توانست براي گفتن باشد، چه سود كه ديگر گفتن‌شان از وقت فضيلت گذشته باشد و بايد كه سخن درجايگاه گفت. امّا چون هنوز تا هجدهم تيرماه باقي‌ست دوست دارم بگويم كه به نظر من اعتراضات موجود راه به جايي نخواهد برد، چون: 1/ اين اعتراضات دارايِ رهبري و هدايت كننده‌اي نيست. 2/ اعتراض كنندگان دارايِ هدف و

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-1056121501567741802003-06-20T19:35:00.000+04:302003-06-28T23:46:19.603+04:30

پنجشنبه 29/3/82: دوستانِ من هفته پيش هاردِ مكستورِ من مثل سال گذشته دوباره سوخت و حرفهايم نيمه تمام ماند (… و همين الآن هم پيك آمد و يك هارد جديد برايم آورد) بله هاردم سوخت و شركت الماس هم با تعجّب از پذيرفتنِ گارانتيِ معتبرِ من امتناع كرد، به اين بهانه كه سوختن چيپس به خاطر نوسانات برق بوده و شركت به صورت يك طرفه اين موضوع را از تضمينِ خود خارج كرده و اين در حاليست كه همين مشكل براي من پيش آمد

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-953935992003-06-07T06:42:00.000+04:302003-06-07T06:42:43.300+04:30

جمعه 16/3/82: اين چند روز رو كدوم گوري بودم؟ ديروز طيِّ يك اقدامِ غير منتظره در بيست ساعت با برُبچّه‌هاي مارگون (8768053 و 876814) رفتيم همدان! ابن‌سينا خونه نبود، باباطاهر هم دير رسيديم، عمرش را داده بود به شما. غار عليصدر يا به عبارت درست‌تر ”عليسرد“ به رفتن و ديدنش مي‌ارزيد (عجيبه كه تو اين سال‌ها با ”ايران رادياتور“ باز هم اين‌همه آدم ميرن تو غار!). با بچّه‌هايِ خوبي آشنا شدم. پسر خاله‌ها

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-952966332003-06-04T23:56:00.000+04:302003-06-04T23:56:46.000+04:30

چهارشنبه 14/3/82: وطنِ عزيز! ديشب دوست عراقي‌ام، ”نهاد“ كه قبلاً راجع به او با هم حرف زديم (همان كه خانواده‌ي خواهرش زمان جنگ در بغداد بودند) با من تماس گرفت و امروز با يك ظرف شيرينيِ عربي به ديدنم‌ آمد. مي‌گفت كه دوهفته‌ي اخير را به عراق رفته‌بوده‌است! روزي كه بغداد سقوط كرد، تلفني مي‌گفت: ”احمد، بُغضي بيست‌وسه ساله كه گلويم را گرفته‌بود، تركيد و باري كه بيست‌وسه سال روي دوش‌ام سنگيني مي‌كرد،

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-951617652003-06-02T00:19:00.000+04:302003-06-02T00:19:39.653+04:30

من چند روزي هست كه نمي‌تونم وارد خونه‌ام بشم! شما مي‌تونيد؟ موضوع چيه؟ كمك ........

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-950005462003-05-28T23:25:00.000+04:302003-05-28T23:25:10.843+04:30

چهارشنبه 7/3/82: در وب‌گردي‌هاي چند شب گذشته سري به رنگين‌كمان زدم كه ظاهراً ديگر قصد نوشتن ندارد. حيف شد، كاش باز هم مي‌نوشت. جواد آدم دردمند و عميقي بود كه سختي‌ها او را نكاهيده‌بودند. جواد آدم خودساخته‌اي بود كه دشواري‌ها به او افزوده‌بودند. ديشب تقريباً تمام صفحه‌ي مفصّل او را خواندم، هرجا كه هست برايش آرزوي سلامتي، شادي و تن‌درستي مي‌كنم و اطمينان دارم كه او نزد ما بازخواهدگشت. مي‌انديشم كه

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-947400702003-05-22T19:42:00.000+04:302003-05-22T19:42:08.233+04:30

پنج‌شنبه 1/3/82: چشم بر راه و دل در انتظار كنارِ گذرِ زندگي مي‌نشيني و مي‌بيني كه چه با شتاب مي‌آيند و مي‌روند. صبور و بي‌عمل فقط و فقط نگاه مي‌كني. در اين رودخانه صيدي براي من و تو هست يا نه؟ نمي‌دانم. نبايد منتظر بود، نبايد با فرضِ صيد و شكار، با فرضِ پيروزي يا حتي برتري وارد زندگي شد، شايد فقط بايد زندگي كرد. اين رودخانه براي همه به‌قدرِ كافي سرشار از نعمت هست. براي آدمي كه هيچ انتظاري از

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-943962172003-05-15T20:35:00.000+04:302003-05-15T20:35:54.870+04:30

پنج‌شنبه 25/2/82: مي‌خنديم، شادي مي‌كنيم، ورجه-ورجه، فكر مي‌كنيم كه خوشحال‌ايم. غصّه گوشه‌ي دل‌مان خانه مي‌كند، غمگين‌ايم، فكر مي‌كنيم كه ناراحت‌ايم. امّا آيا واقعاً آن چه فكر مي‌كنيم، هستيم؟ آيا ”خيال“ كردن براي واقعيّت داشتنِ يك چيز كافي‌ست؟ آيا با ”جورِ ديگر“ نگاه كردن مي‌توان خوشبخت بود؟ شرطِ لازم و كافي براي واقعي بودنِ يك چيز چيست؟ ما چه ابزاري جُز احساس‌ براي دركِ اطراف‌مان داريم؟ اين

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-939739712003-05-08T10:03:00.000+04:302003-05-08T10:06:45.000+04:30

پنج‌شنبه 18/2/82: واي چقدر من كار دارم! شب‌ها معمولاً تا ساعت 10 كارخانه هستم و ساعت 11 تازه شام نخورده به خانه مي‌رسم، حق بدهيد كه كمتر فرصتي براي زندگي (تأمّل، نوشتن و سرزدن به دوستان) باقي بماند. كار تابلوي مارگون هم‌چنان دست‌نخورده باقي مانده. دنبال تعدادي عكس از بناهاي سمبوليك ايران مي‌گردم، اگر از دوستان كسي چيزي مناسب احوال دارد برايم بفرستد و دعايِ خيرِ من را بدرقه‌ي راه خود كند. چند روز

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-935408642003-04-30T21:30:00.000+04:302003-04-30T21:30:34.330+04:30

چهارشنبه 10/2/82: چه جالب! دوست‌مان سركار خانم مينا افشار ده‌هزارمين بازديد كننده‌ي من بوده‌اند. از ايشان تشكر مي‌كنم. يك كادو طلب ايشان!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-934723022003-04-29T20:36:00.000+04:302003-04-29T20:36:26.296+04:30

سه‌شنبه 9/2/82: يك‌سال گفتن و گفتن! اين خانه يك‌ساله شد. مي‌شود گفت چيزي حدود 10،000 نفر از صفحه‌ي من ديدن كرده‌اند يا شايد خودم به تنهايي جور همه را كشيده‌ام و هر روز بيش از 27 مرتبه صفحه‌ام را باز كرده‌ام! امّا واقعيّت احتمالاً چيزي‌ست كه اين شمارش‌گر مي‌گويد، البتّه علّت اختلاف اين‌ست كه اين شمارش‌گر را چند ماه بعد از اين يكي نصب كردم. در اين مدّت من با اين صفحه و در اين صفحه زندگي كردم، دوستش

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-934525422003-04-29T12:09:00.000+04:302003-04-29T12:09:45.830+04:30

از آخرين نمونه كارهاي من ديدن كنيد، همين الان جديد شد! اگر اشكالي در ديدن آنها داشتيد به من گزارش كنيد. راستي ده‌هزارمين بازديد كننده‌ي من كيست؟ هركس هست حتماً برايم يادداشت بگذارد. ممنون.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-934473042003-04-29T09:39:00.000+04:302003-04-29T09:39:57.006+04:30

سه‌شنبه 9/2/82: تولدم مبارك! امسال زودتر متولد شده‌ام؟ نه! وبلاگ من يك‌ساله شد. در آرشيو سري به يادداشت‌هاي قديمي بزنيد و نظرتان را راجع به آنچه گذشت برايم بنويسيد (اگر برايتان ارزشش را دارم!)

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-930697932003-04-23T01:50:00.000+04:302003-04-23T02:16:07.000+04:30

دوستان از نمونه كارهاي من ديدن كنيد، راستي خبر داريد تا يك‌هفته ديگر وبلاگ من يك‌ساله خواهد شد! حتماً نظرتان را در اين مورد بنويسيد. ممنونم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-929013952003-04-20T00:42:00.000+04:302003-04-20T00:42:55.390+04:30

اين را هم بخوانيد. كاش منابع و مراحعش را هم اعلام مي‌كرد.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-928907342003-04-19T20:03:00.000+04:302003-04-19T23:42:35.000+04:30

راستي دوستان به اين‌جا هم سري بزنيد، به مرور چيزهاي جالبي در آن خواهيد ديد! لينك ثابتي را هم به سمت راست صفحه‌ام اضافه كرده‌ام تحت عنوانMy Briefcase به همين‌جا شامل عكس‌هايم و نمونه كارهايم كه به مرور كامل خواهد شد. انشاء الله

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-928902222003-04-19T19:50:00.000+04:302003-04-19T19:50:52.920+04:30

شنبه 30/1/82: چه راحت مي‌شود حرف‌هايي زد! چه راحت مي‌شود ديگران را نصيحت كرد! فكر مي‌كردم به اين‌كه من خود چقدر عامل به اين حرف‌ها هستم؟ نه در شرايط عادّي بلكه در شرايطي كه در سراشيبيِ يك اضمحلالِ دروني سرازير شده‌ام. وقتي كه گوشيِ تلفن را زمين مي‌گذارم و ديگر هيچ حرفي را نمي‌شنوم. چندان سخت نيست! به راحتي همه چيز را زمين مي‌گذارم و بي‌قيدانه گذشته‌ام را مرور مي‌كنم: مي‌بينم كه چه شاد كودكي

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-924995442003-04-13T01:30:00.000+04:302003-04-13T01:30:59.560+04:30

در ضمن ”زنان و مردان در توصيف علايم بيماري‌ها متفاوت‌اند“ اين را مي‌دانستيد؟ اگر نمي‌دانستيد حتماً بخوانيد.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-924993902003-04-13T01:26:00.000+04:302003-04-13T01:28:27.000+04:30

يك‌شنبه 24/1/82: ماجراي عراق هم آنچه شد كه ديديم و ديديد! واقعيّت اين‌ست كه من هم مانند خيلي از شما (شايد!) در اين روزهاي اخير اخبار جنگ را ساعت به ساعت دنبال مي‌كردم. بَدا به حال مردمي كه خود را از چاله‌ي صدام به چاهِ آمريكايي‌ها انداخته‌اند، حتماً شما هم صحنه‌هاي غارت اماكن را در بغداد ديديد. فكر مي‌كنم حالا بايد منتظر يكّه‌تازي آمريكايي‌ها در عرصه‌ي جهاني بود، همان‌طور كه به همين زودي شاهد

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-920444922003-04-05T20:46:00.000+04:302003-04-05T20:46:28.623+04:30

شنبه 16/1/82: هرسال، هر يهار يا خود زندگي (و زنده‌ بودن) را به ارمغان مي‌آورد. امّا من، اين‌همه طراوت و اين‌همه آسمانِ آبي، سقف بلند را مديون توأم. و تو ابرهاي پُر از باران و دست‌هاي پُر از مهرت را از من دريغ مدار. بر من ببار كه من سزاوار خوبي توام، باش تا من هم باشم، اي تماميِ بهانه‌ي من! صد بهار - هر بهار- تو را به انتظار مي‌نشينم! زادروزت بر من مبارك و پُربركت باد.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-918369712003-04-02T16:00:00.000+04:302003-04-02T16:00:54.890+04:30

شوخي بي‌نمكي بود!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-917688472003-04-01T16:45:00.000+04:302003-04-01T16:45:36.700+04:30

... و بدين‌شكل وبلاگ‌نويسيِ فارسي يتيم شد! راستي موضوع چيه؟ شنيده‌بوديد كه قبلاً هم چندتا وبلاگ كركره‌ها را پايين كشيده‌بودند؟ اميدوارم اين يك شوخيِ بي‌مزّه بيشتر نباشد! به‌هر حال براي اين دوست‌مان هرجا كه هست آرزوي موفقيت و طلب آمرزش مي‌كنم!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-917003072003-03-31T15:00:00.000+04:302003-03-31T15:00:50.560+04:30

دوشنبه 11/1/82: رَود آرام ز عمري كه به هجران گذرد / كاروان در ره ناامن شتابان گذرد ديديد چقدر زود گذشت؟ ايّامِ باطل، ساعاتِ هرز، چقدر دلتنگ‌ام ...

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-916017372003-03-29T18:25:00.000+04:302003-03-29T18:25:37.043+04:30

لينكهايي به نوشته هاي سابق داده‌ام. سمت راست. خوبه؟

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-914026502003-03-26T14:29:00.000+04:302003-03-26T14:29:39.030+04:30

سه‌شنبه 5/1/82: ... و امّا در باب فمنيسم: قبلاً يك‌بار (در تاريخ 26/3/81) در اين مورد فرمايشاتي (!) كرديم. در اين جامعه كه كمتر چيزي سرِ جايِ خودش قرار گرفته، موضوعِ احقاقِ حقوقِ جماعتِ نسوان هم غوزي‌ست كه بالايِ ساير غوزهايِ اين جامعه‌ي بي‌سر-و-سامان روييده‌است. آن‌چه مسلّم اين‌كه جايگاهِ بلند و رفيعِ زنانِ بزرگ و فرهيخته‌ي اين مرز-و-بوم نزدِ خاطره‌ي جمعيِ اين مَردم محفوظ بوده، هست و خواهدبود؛

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-911758722003-03-22T16:33:00.000+04:302003-03-22T16:33:09.733+04:30

شنبه 2/1/82: ... جنگ و باز هم جنگ! من فكر مي‌كنم برنده‌ي نهايي اين جنگ مردمِ عراق باشند كه از دست ديوانه‌اي مثل صدام راحت مي‌شوند، امّا نه با پيروزي آمريكايي‌ها. اين جنگ براي آمريكايي‌ها خيلي گران تمام خواهدشد. آنها فشار خيلي زيادي را بر مردم آمريكا و تمام مردم دنيا وارد كرده‌اند. كاش دولت آمريكا با تمام دانش و تكنولوژي كه در اختيار دارد مثل يك برادر بزرگ‌تر منافع خودش را در كنار منافع ساير مردم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-910820992003-03-21T01:04:00.000+03:302003-03-21T01:04:28.076+03:30

پنج‌شنبه 20/12/81: يك خانواده: يك پدر، يك مادر، دو دختر و يك پسر در بغداد ساكن‌اند و الان روزهاست كه بستگان و دوستان آنان در ايران و چند كشور ديگر هيچ خبري از اين خانواده ندارند! دوستان در اين ساعت‌هاي آخر خواهش مي‌كنم همگي دعا كنيم ... دوست‌داشتم خيلي حرف‌ها را در اين ساعت‌ها با هم بزنيم، امّا در همين ساعت‌ها كساني هستند كه براي آنها جُز دعا هيچ كاري نمي‌توانيم بكنيم. خواهش مي‌كنم همراه با من

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-910167072003-03-20T01:36:00.000+03:302003-03-20T01:36:52.623+03:30

چهارشنبه 28/12/81 ... قـ قررروووچ‌چ ... آخ! دندونم شكست! به همين سادگي امروز (در آخرين روزِ كاريِ سال) سرِ ناهار، در كارخانه دندانم شكست و شرم‌آور اين‌كه هنگام جويدنِ نانِ بربري اين اتّفاق افتاد. به دوستي مي‌گفتم وقتي شانس از آدم روي مي‌گرداند، نان بربري هم دندان مي‌شكند! البتّه يك دوستِ روان‌شناس (كه اوّلِ اسم‌اش خانم گدازنده هست!) مي‌گفت: ”نگو من آدمِ بدشانسي هستم! بگو اين دفعه بد آوردم!“ امّا

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-909301932003-03-18T19:58:00.000+03:302003-03-18T19:58:20.686+03:30

سه‌شنبه 27/12/81: چشم‌هايم را مي‌بندم و نفسم را به‌ آرامي بيرون مي‌دهم، بويِ عطرِ عزيزي تمامِ فضا را پُر مي‌كند. چشم‌هايم را باز مي‌كنم و ردِّ پايي را دنبال مي‌كنم كه تا افقِ نگاهم ادامه دارد. منتظرت خواهم‌ماند ... «دوستت دارم!»

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-908616312003-03-17T20:04:00.000+03:302003-03-17T20:04:43.110+03:30

زن‌ها و مردها را فقط خانم‌ها و فمنيست‌ها بخوانند!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-908598092003-03-17T19:30:00.000+03:302003-03-17T19:30:24.716+03:30

سلام تعدادي اسكرين سيور دارم درست مي‌كنم از نوشته‌هاي خودم. براي دوستاني كه آدرسشان را داشتم فرستادم. دوستاني كه مايل هستند آدرسشان را بفرستند،لطفاً! ببخشيد كه مدتي نبودم. از اين به بعد هستم!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-895607912003-02-22T22:33:00.000+03:302003-02-22T22:33:19.156+03:30

شنبه 3/12/81 همان‌طور كه ديديد بحث ما به نقطه‌ي مشخّصي نرسيد، شايد حق با دوستان‌مان باشد و من دارم برايِ خودم مي‌بافم! البتّه از اوّل هم طي كردم كه صرفاً دارم نظرات خودم را بيان مي‌كنم و به دنبال نسخه پيچيدن برايِ ديگران نيستم، امّا چقدر خوشحال‌تر مي‌شدم اگر چيز‌هايي هم از دوستان‌مان مي‌شنيدم به جايِ اين‌كه فقط پاسخ‌گويِ آنها باشم و در هر حال آرزويِ روزي را دارم كه همه‌يِ ما بتوانيم در كنارِ هم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-891576812003-02-16T01:07:00.000+03:302003-02-16T01:07:05.376+03:30

(... ببخشيد كه وقفه افتاد! بالاخره ما كار-و-زندگي هم داريم!) در پاسخ به فرمايشاتِ دوستِ‌مان سركار خانمِ افشار، هم‌چنان‌كه قبلاً هم عرض‌كردم، من به نمايندگي از هيچ‌كس و هيچ‌جايي حرف نمي‌زنم (اين ‹من› كسي‌ست كه هيچ لافي از دانايي ندارد و تنها به‌دنبالِ روشن شدنِ ذهنِ خودش است و در نتيجه هيچ حقّي برايِ خودش قايل نيست كه برايِ خلايق تعيينِ تكليف كند و نسخه‌يِ رستگاري يا دمكراسي بپيچد!) لذا پاسخ به

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-891473562003-02-15T20:12:00.000+03:302003-02-16T01:02:38.000+03:30

شنبه 26/11/81 به چند نكته توجّه كنيد؛ و قبل از همه اين‌كه تا جايي كه من مي‌دانم اين ژينوس با آن ژينوس متفاوت هستند و در نتيجه من خودم را خيلي ملزم به پاسخ نوشتن برايِ دوستي كه حاضر نيست كم‌ترين عُرفيّاتِ اينترنتي (استفاده نكردن از نام ديگران) را رعايت كند، نمي‌دانم! امّا با اين حال دوستِ من، قرار بود با هم سرِ مخاصمه و دُگم‌انديشي نداشته‌باشيم. من داعيه‌دارِ امرِ به معروف-و-نهيِ از منكر و جهاد و

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-890917812003-02-14T17:50:00.000+03:302003-02-14T17:50:33.683+03:30

جمعه 25/11/81 چه خوب هست كه روزهايي وجود دارند برايِ يادآوريِ اين‌كه آيا هنوز هم دلي برايِ سپردن داريم؟ آيا هنوز دوست داريم؟ و هنوز دوست داشته مي‌شويم؟ نكند يك‌وقت آنقدر درگيرِ كارها، حرف‌ها و بحث‌هايِ جدّي شويم كه ناگهان متوجّه شويم يكي از جدّي‌ترين كارهامان را فراموش كرده‌ايم! واي اگر امروز هيچ هديه‌اي، يادداشتي يا لااقل نگاهِ محبّت‌آميزي دريافت نكرده‌باشيم؛ اگر امروز صبح كه از خواب بيدار شديم،

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-889677372003-02-12T15:25:00.000+03:302003-02-12T15:34:38.000+03:30

چهارشنبه 23/11/81: دوست‌مان خانم مينا افشار كه ظاهراً صاحب نامي نيك و قلمي توانا هستند برخود زحمتي هموار كرده‌اند. اميدوارم اين بحث‌ها همه‌ي ما را به سرانجامي خير رهنمون باشد. تا آن‌جا كه به من مربوط مي‌شود، چيزي كه برايم مهم هست، روشن شدنِ حقايق و ذهنِ خودم مي‌باشد و اميدوارم تا انتها بدونِ هيچ تعصّب و دُگم‌انديشي راهِ عقل و منطق را بپيمايم؛ لذا از ساير دوستاني كه موضوع را پيگيري مي‌كنند خواهش

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-886988152003-02-07T14:15:00.000+03:302003-02-07T14:15:01.323+03:30

جمعه 18/11/81: در روزهايِ گذشته يكي-دو مطلب جا ماند، از جمله حرف‌هايي كه برايِ دوست‌ِمان مينا داشتم. قبل از هر چيز بايد بگويم حرف‌هايي كه من در بابِ مسايلِ مربوط به مذهب مي‌زنم، برداشت‌هايِ شخصيِ خودِ من هستند و از آن‌جا كه من در اين موضوع تخصّص ندارم قاعدتاً نبايد به‌عنوان نظراتي كارشناسي تلقّي شوند، امّا به‌هرحال دليلي هم برايِ نگفتنِ نظراتِ شخصي‌ام نمي‌بينم. شايد برايِ بررسيِ عميق‌تر و

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-886483112003-02-06T17:54:00.000+03:302003-02-06T17:54:47.043+03:30

پنجشنبه 17/11/81: الهي سينه‌اي دِه آتش‌افروز / در آن سينه دلي، وان دل همه سوز هر آن دل را كه سوزي نيست، دل نيست / دلِ افسرده غير از آب-و-گِل نيست دلم پُر شعله گردان، سينه پُر دود / زبانم كن به گفتن آتش‌آلود كرامت كن دروني درد پَرورد / دلي در وِي درون درد-و-برون درد به سوزي دِه كلامم را روايي / كز آن گرمي كند آتش گدايي دلم را داغِ عشقي بر جبين نِه / زبانم را بياني آتشين

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-885504272003-02-05T00:51:00.000+03:302003-02-05T00:51:54.363+03:30

سه‌شنبه 15/11/81: روزهايِ اين ايّامِ دهه‌يِ يازده روزه‌ي (!) فجر هم در حال سپري شدن هستند و من تقريباً اطمينان دارم با اين‌همه هياهويي كه به اين مناسبت از اوّل بهمن‌ماه راه انداخته‌اند، هريك از ما خاطرات زيادي را در اين چند روز گذشته مرور كرده‌ايم. من اين ايّام را در بيست-و-چند سالِ پيش به‌خوبي به‌ياد دارم؛ اين‌كه مَردم با چه شور و حرارتي آن روزهايِ سرد و بي‌نفت را پشتِ سر مي‌گذاشتند؛ اين‌كه

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-883454852003-02-01T00:36:00.000+03:302003-02-01T00:55:28.000+03:30

جمعه 11/11/81: «سلام»، نزديك به يك‌ماه مي‌شود كه هربار بي‌سلام-و-عليك فقط نوشته‌ام. از حال-و-هوايي كه موجب شد نوشته‌هايم اين‌جوري از كار در بيايند كه بگذريم؛ اين كار برايم نوعي تمرين بود، مثل يك دوره‌ي رياضت كشيدن، سخت گرفتن به روح، در اين دوره سعي كردم فارغ از آهنگ، آرايه‌هاي ادبي، زيبايي و ... فقط و فقط آنچه به‌نظرم مي‌رسد و لازم مي‌دانم را راجع به عشق بگويم. اين‌كه حرف‌هايم را به سرعت و خيلي

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-881619982003-01-28T20:07:00.000+03:302003-01-28T20:07:43.166+03:30

مؤخره به‌قول ”حميد مصدّق“ -كه يادش گرامي باد- ”... رود بايد شد و رفت، دشت بايد شد و خواند ...“ و تو بهانه‌ي من باش براي شدن، رفتن. ”بهانه“ ... مي‌فهمي؟! تو را زشت يا زيبا، دور يا نزديك، دوست دارم. دو پايِ رفتنِ من باش، و من -پاي تا به سر- دو دستِ دعا، دو چشمِ اميد. ”دوستت دارم“

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-880584152003-01-26T23:39:00.000+03:302003-01-26T23:39:27.546+03:30

خارج از رديف (!): خبر دارم كه دوستاني سلسله مطالب اخير را دنبال مي‌كرده‌اند، به نظر شما اين مقال را ادامه دهيم يا نه؟ حتماً نظرتان را بنويسيد ...

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-880582882003-01-26T23:36:00.000+03:302003-01-26T23:36:25.306+03:30

گاه مي‌انديشم براي چيست، چراست، سال‌هاي عطش، سال‌هاي اشتياق؟ ميان اين‌همه غوغا دراين هواي گرفته و غمگين پُر ز غبار پُر از سُموم دغدغه‌هاي اين دلِ كوچك «گريه‌ي حافظ، چه سنجد پيش استغنايِ عشق!...» بايد جوانه زد، شِكُفت، بيرون زد. بايد بزرگ شد، و پوست‌هايِ كهنه‌يِ اعصار، رسوباتِ ديروز و هر روزه را به دور انداخت. بادا و چنين باد خواستِ من! گاه مي‌انديشم براي چيست اين‌همه شوق، اين‌همه عشق، اين‌همه

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-879094912003-01-23T21:34:00.000+03:302003-01-23T21:34:18.163+03:30

مهرِ من، ماهِ من، سلام! ديشب ... چه فرق دارد؟! شبي از اين شب‌ها -بي‌ماه و بي‌ستاره- از كوچه‌هاي شهر -اين شهر بي‌در-و-پيكر، پُر از بن‌بست، پُر از چراغ، بي‌ماه و بي‌ستاره- گذر كردم. هزار چراغ، هزار رنگ! هزار چراغ؛ كه جايي نمي‌تابند! هزار رنگ؛ كه پيش ريا رنگ مي‌بازند! هزار قناري؛ كه از دلِ يك نوار مي‌خوانند! هزار نرگسِ سرمست؛ كه بر فقر و بر فلاكت خويش مي‌خندند! هزار قامت رعنا؛ -مثل شهر: بي‌در-و-پيكر

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-873578282003-01-13T19:51:00.000+03:302003-01-13T19:51:01.330+03:30

احساس خوبي‌ست اينكه شنيده شوي، ديده شوي؛ ... و من شنيده شدم! در ميانه‌ي خواب و بيداري ندايي مرا به خود مي خواند درد، يأس، بدون اميد مي‌ديدم «چراغ‌هاي رابطه خاموش‌اند» ندايي مرا به خود مي‌خواند ميان من و تو فاصله‌ها بود و حريم‌هايي از جنس زمان و مكان از جنس تن از جنس پَلَشتي‌ها، زشتي‌هايم! (... و نزد خدا چه مي‌شود آورد جز بهانه‌ها، عذر تقصيرها؟) رشته‌اي به‌دستم داد (از تارِ مهر و پودِ محبّت) از من

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-872673882003-01-11T20:12:00.000+03:302003-01-11T20:12:24.553+03:30

-وارسته نيستم، گسسته‌ام- تند رفتم، نه؟! آري، آري ... امّا رشته‌هايي هست كه مرا با بودنم، آنچه هستم، آنچه بودنِ من را شكل مي‌دهد؛ پيوند مي‌زند. رشته‌هايي از تار مهر و پود محبّت من اين رشته‌ها را -هيچگاه- نخواهم گسست! بگذار دوباره بگويم: «دوستت دارم!»

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-871191422003-01-08T20:31:00.000+03:302003-01-08T20:31:09.710+03:30

من: قطعه گِلي افتاده از دست خدا، مسافرِ تنهايِ قطاري ... كه بنايش رسيدن به جايي نيست، ... كه معلوم نيست كِي از خط خارج خواهدشد! «صبر و اميد» (چونان كه گفته‌اند) ديگر دَوايِ دردم نيست! كدام صبر، كدام اميد؟! چشمان من ديگر، حتي در دور دست فردايي را نمي‌بينند! «اينك» از من هرچه هست در «اينك» جوي و غير آن ديگر هيچ!!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-870752272003-01-08T00:09:00.000+03:302003-01-08T00:09:12.730+03:30

تو مثل آفتاب: گرم و مهربان مثل برف: پاك و فراگير مثل بويِ خوش: هميشه، در همه حال براي من، تو مثل زمان جاري و سيّال هميشه، در همه جايي. هويّت، زمان و مكان براي ما -آدم‌هايِ بي‌معناست و تو، فارغ از همه اين‌هايي! تو: «يك نام و مختصّاتي معلوم» تجسّم «چيزي» هستي كه در دلم جوانه مي‌زند، مي‌رويد. كجا و چه وقت براي من، براي اين تن خاكي‌ست. تو هميشه با مني، خواهي بود. («پرواز را به‌خاطر بسپار، پرنده

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-870105972003-01-06T19:32:00.000+03:302003-01-06T19:32:24.550+03:30

«چيزي» راه گلويت را مي‌گيرد. «تَن» اين بهانه‌ي كوچكِ دوست‌داشتن را امروز يا فردا بايد گذاشت و گذشت! (چه فرق مي‌كنند تاريخ و جغرافي وقتي‌كه دل به دريا سپرده‌ باشي؟) «جنسيّت» اين جيفه‌ي حقير را از خود دور مي‌كنم (سعي مي‌كنم) و تو را برتر از لطافت اندام مي‌بينم آنچه برايم مانده عشقي‌ست ناب بي هيچ دغدغه‌ي جنسيّت و مي‌بوسمت ... نه براي يك لحظه، براي هميشه؛ نه براي اين‌كه يك زن هستي، چون دوستت دارم!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-869662522003-01-05T20:55:00.000+03:302003-01-05T20:55:31.376+03:30

يك‌شنبه 15/10/81: «چيزي» گلويت را مي‌گيرد. چشم‌هايت در گلِ قالي و در سفيدي ديوار «چيزي» را مي‌جويد. به آدم‌ها خيره مي‌شوي. به صداها گوش مي‌دهي. همه چيز و هيچ چيز، همه كس و هيچ كس، نه چندان غريبه، نه چنان آشنا. در هاي-و-هويِ باد تن به رخوت دوست‌داشتن سپرده‌اي و در ميانه‌ي طوفان چراغ عشق افروخته‌اي. دانه‌هايي پيوسته با رشته‌ي مهر از ميان انگشتان تو مي‌لغزند و با هر دانه ده‌بار، صد‌بار، هزاربار

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-867478602002-12-31T17:57:00.000+03:302002-12-31T17:57:15.876+03:30

سه‌شنبه 10/10/81: چشم‌ها را مي‌بندم و آفتاب گرم و پُرمهري را تصوّر مي‌كنم. انسان‌ها چند هزار سال هست كه دارند حقّ-و-ناحق و خوب-و-بد تعريف مي‌كنند و فلسفه سرهم مي‌بافند، امّا هنوز در اين وضعي هستيم كه هستيم! به‌هر حال تقويم فردا را شروع سال نويِ ميلادي نشان مي‌دهد و امشب شبِ عيد هست. كجاست مسيح تا ببيند فرزندانش با هم چه مي‌كنند؟ كاش بود و با نگاه مهربانش اين پسرهايِ خشمگينِ خود را آرام مي‌كرد.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-867190792002-12-31T04:22:00.000+03:302002-12-31T04:22:25.586+03:30

سيد امين موسوي ميهمان ماست. خبر داشتيد؟

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-866335642002-12-28T23:43:00.000+03:302002-12-28T23:43:44.956+03:30

شنبه 7/10/81: بافتنِ فلسفه! شايد با گفتن اين حرف من هم از طرف اهاليِ فلسفه تكفير شده و مرتد شناخته‌شوم، امّا فكر مي‌كنم آدم‌ها اغلب بر اساس نيازها و دغدغه‌هايي كه دارند دست به تحريف، تعريف، توجيه يا دست‌كاري واقعيّت مي‌زنند و آن‌را حتي‌الامكان به چيزهايي كه مي‌خواهند باشند يا بايد باشند و نيستند، نزديك مي‌كنند (و اين راه را باز مي‌كند براي نوعي نسبي انديشيدن در مورد چيزهايي كه ما خيال مي‌كنيم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-865162272002-12-25T19:34:00.000+03:302002-12-25T19:34:04.143+03:30

چهارشنبه 4/10/81: قبل از هر چيز ميلاد مسعود ‹مسيح› مبارك! سال نوي ميلادي را هم پيشاپيش تبريك عرض مي‌كنم! من دوباره آمدم! اين خانه هم مثل دل احمد نياز به غبارروبي دارد! اين خانه را مي‌شود به همّت دوستان سر-و-صفايي داد؛ با دل چه مي‌شود كرد؟ چند وقتي بود نمي‌نوشتم، همه‌اش به‌خاطر اشكالات فني نبود، بيشتر با خودم درگير بودم. حالا دوباره آمده‌ام كه مثل گذشته با هم حرف بزنيم (به‌زودي راجع به بافتن فلسفه

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-852077332002-11-28T16:24:00.000+03:302002-11-28T16:24:30.013+03:30

فعلا هستم نكران نباشين!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-839620312002-11-03T20:37:00.000+03:302002-11-03T20:41:27.000+03:30

بر خلاف نظر دشمنان اطلاعات هاردم (بخوانيد بخشي از بودن من!) دود نشده و به هوا نرفت! لذا تا اطلاع ثانوي: مي نويسم پس هستم! به زودي سيستم خودم كه راه افتاد يك گردگيري حسابي از اين خانه خواهم كرد. فعلا به سلامتي همگي! هي! هي! هورا! هورا!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-838270992002-10-31T18:57:00.000+03:302002-10-31T18:57:01.276+03:30

سعي مي كنم خوش بين باشم و فكر كنم اين همه آدمي كه با جستجوي كلمه ي سكس در گوگل من رو پيدا كرده اند همه در حال تحقيق در اين مورد بوده اند اما نمي دونم چرا حالم داره به هم مي خوره!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-837242372002-10-29T20:37:00.000+03:302002-10-29T20:37:47.310+03:30

اين پست آخر را به سلامتي رفقايي مي نويسم كه خانه در پرشين بلاگ داشتند و نمي توانند بنويسند! اجاره نويسي پذيرفته مي شود!

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-837241482002-10-29T20:35:00.000+03:302002-10-29T20:35:59.463+03:30

گفته بودم كه هاردم سوخته. از دوستاني كه در تهران هستند مي خواهم اگر كسي يك بُرد سالم هارد 20 گيگ مكستور دور بالا سراغ دارد خريدارم! خداوند به سخت افزار شما سلامتي بدهد.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-837240312002-10-29T20:33:00.000+03:302002-10-29T20:33:30.976+03:30

راهب عزيز من (كه گهگاه برايم نظرش را مي نوشت) بيمار هست و از من كاري جز دعا بر نمي آيد! چند روزي هست به دعا نشسته ام. دوستان شما هم براي سلامتي او دعا كنيد و شفاي او را از خدا بخواهيد.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-836614602002-10-28T17:36:00.000+03:302002-10-28T17:39:47.000+03:30

چندتا جوان چندتا دوست خوب هفته نامه اي به نام {چيچست} را در آذربايجان غربي راه اندازي كرده اند. وبلاگي هم درست كرده اند. به انها سر بزنيد. نقدشان كنيد و به انها هم اجازه و فرصت بدهيد حرفشان را بزنند لينك ثابت انها هم در كنار صفحه ام هست.

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-834622572002-10-24T18:32:00.000+03:302002-10-24T18:32:09.080+03:30

سه شنبه 30/7/81: دوستان عزيز متاسفانه هنوز افلاين هستم، هر كوتاهي را ببخشيد‍‍‍‍‍. "و نُريدُ انَّ نمُنَّ علي الَذينَ استُضعفوا في الارض و نَجعَلهُم ائمه و نجعلهم الوارثين: و چنين اراده كرده ايم كه بر ضعيف نگاه داشته شدگان زمين منت گذارده و انان را پيشوايان و وارثان در زمين قرار دهيم". اين چند روز را به دقت در خيابان هاي شهر قدم مي زدم. بسياري از معابر به زيبايي چراغان و تزيين شده بودند. به نظرم

احمد كريميnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3483816.post-832971922002-10-21T17:41:00.000+03:302002-10-21T17:41:18.966+03:30

دوشنبه 29/7/81: از همه ي دوستاني كه راجع به مادر لطف كردند ممنونم. خوشبختانه حال ايشان بهتر هست و امروز به منزل آمدند. شنبه دوتا از تراشه هاي برد هاردم به قول آرش پكيد! فعلاً هم ميهمان آبجي هستم. درنتيجه شايد براي چندروزي كمتر سرتان را درد بياورم. لذا تا اطلاع ثانوي به صورت آفلاين مخلصيم!

احمد كريميnoreply@blogger.com0